Collega aan het woord: Francisca

Ik ben Francisca Peters, getrouwd met Jurgen en samen hebben we twee dochters: Fleur (20) en Sterre (17). Werken bij Azerty ligt zo dicht bij me dat het nauwelijks als werk voelt. Ik haal veel energie en plezier uit mijn werk. Er blijven ook nog genoeg momenten in de week over dat ik niet met Azerty bezig ben. Ik geef nog wat uurtjes sportles aan ouderen en in het weekend trek ik er graag op uit met het gezin, al is dat tegenwoordig vaker met Jurgen dan met z’n vieren. En verder maak ik mijn hoofd leeg met wandelen, lezen of het kijken van nutteloze Netflix-series waar ik niet bij na hoef te denken.

Mijn eerste stap over de drempel bij Azerty was in 2007, op de allereerste locatie: de omgebouwde garagebox aan de Wechelerweg. Dat was even een cultuurschok, want daarvoor werkte ik bij ABN AMRO, waar alles tot in detail doordacht was. Bij Azerty voelde het toen meer als: we werken gewoon zoals het goed voelt en we zien wel hoe het verder loopt. Ik word nog weleens herinnerd aan mijn uitspraak dat ik hier “echt geen 35 zou worden”. Inmiddels weten we hoe dat gelopen is. In het begin hielp ik klanten aan de afhaalbalie, én aan de telefoon, én via de mail, in één functie. Dat kon toen nog. Azerty groeide snel en daarmee groeide ik mee, uiteindelijk tot teamleider sales. Gaandeweg ontdekte ik dat mijn passie eigenlijk meer bij mensen ligt dan bij sales. Na overleg met de directie ontstond in 2017 de HR-afdeling. Ik begon alleen, inmiddels zijn we met een team van vier. In mijn rol houd ik me bezig met de mensgerichte visie, cultuur, kernwaarden en vitaliteit. Daarnaast draag ik ook de petten van preventiemedewerker en vertrouwenspersoon en dus ook die van dokter Rossi. Maar waar ik misschien nog wel het meest trots op ben, dat ik “de moeder van Azerty” genoemd wordt, vanuit de gedachte dat je altijd bij mij terecht kunt. Ik vind het echt fantastisch om te kunnen zeggen dat ik al zoveel jaar onderdeel mag uitmaken van deze geweldige club, hier ingezet wordt op mijn kwaliteiten en ruimte krijg dit verder te laten groeien.

Ik heb hier al veel meegemaakt, maar echt “onverwachte” momenten vind ik lastig te kiezen. Misschien dan toch eentje van vroeger. Jeroen kwam op een dag boos het kantoor binnen en begon een stevige tirade te houden tegen… een lege bureaustoel. Drukke handgebaren, verheven stem, alles erop en eraan. Vervolgens liep hij boos weer naar buiten en sloot de deur achter zich, terwijl wij verbaasd achterbleven. Het duurde even voordat we doorhadden dat het een grap was.

Eerlijk gezegd: geen van beide. Muziek helpt mij niet om door een drukke werkdag heen te komen. Ik werk het liefst in stilte. En podcasts…tsja… ik hoor ze wel, maar mijn gedachten dwalen al snel af naar iets anders. Ik heb nog geen podcast gevonden die mijn aandacht écht vasthoudt… tips zijn altijd welkom!

Dan zou ik wel een dagje willen ruilen met een collega van de afhaalbalie. Even terug naar waar het ooit voor mij begon.